Ιστορίες από την Παλαιά Διαθήκη: Ο πατριάρχης Αβραάμ

Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη προτυπώσεις των γεγονότων της Καινής. Δείτε την σκηνή όπου ο πατέρας (Αβραάμ) προηγείται και ακολουθεί ο γιός (Ισαάκ), φορτωμένος τα ξύλα της θυσίας.

Ο Θεός Πατέρας, δεν άφησε τον Αβραάμ να θυσιάσει το παιδί του τον Ισαάκ, άλλά ο ίδιος θυσίασε τον Υιό Του για την σωτηρία του κόσμου. Τα ξύλα της θυσίας στην πλάτη του Ισαάκ, προτυπώνουν το ξύλο του Σταυρού, που σήκωσε στον ώμο του ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο Υιός και Λόγος του Θεού, στο δρόμο για τον Γολγοθά.

Abraham - A Man of Faith

Η Παραβολή του άφρονα πλουσίου (Video για παιδιά)

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα
της Κυριακής Θ' Λουκά (Λουκ: ιβ΄16–21)

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολὴν ταύτην· ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· Τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου;
Καὶ εἶπε· Τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γενήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις
πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι
ἔσται; Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν. Ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

Απόδοση στη νεοελληνική:
Τους είπε ο Κύριος αυτή την παραβολή· ενός ανθρώπου πλούσιου έφεραν τα χωράφια του μεγάλη σοδειά· και σκεφτόταν μέσα του λέγοντας· Τι πρέπει να κάνω, γιατί δεν έχω
πού να μαζέψω τους καρπούς μου; Και είπε· αυτό θα κάνω· θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και στη θέση τους θα χτίσω μεγαλύτερες και εκεί θα μαζέψω όλα τα γεννήματά μου
και τα αγαθά μου και θα πω στην ψυχή μου· Ψυχή, έχεις μαζέψει πολλά αγαθά, που σου φτάνουν για πολλά χρόνια. Αναπαύου, λοιπόν, τρώγε, πίνε, καλοπερνά. Ο Θεός όμως
του είπε· ανόητε, αυτή τη νύχτα σου ζητούν ξαφνικά την ψυχή σου. Όσα λοιπόν ετοίμασες, σε ποιον θα ανήκουν τώρα; Αυτά παθαίνει εκείνος που θησαυρίζει μόνο για τον εαυτό
του και δε φροντίζει να πλουτίζει όπως ο Θεός θέλει. Και λέγοντας αυτά τόνιζε· όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει.

Το όνομά μου, η γιορτή μου - Άγιος Γεώργιος

Χρόνια Πολλά στα χαμομηλάκια,

που γιορτάζουν σήμερα!!

.

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος ανήκει στη χορεία των μεγαλομαρτύρων και είναι από τους λαοφιλεστέρους Αγίους της Εκκλησίας μας. Έζησε κατά τα τέλη του 3ου αιώνος μ.Χ. και τις αρχές του 4ου επί της βασιλείας του Διοκλητιανού.

Η εποχή του υπήρξε εποχή σκληρών διωγμών και εξοντωτικών κατά της Χριστιανικής Πίστεως.

Ο Γεώργιος είχε μεγάλο αξίωμα.Ήταν κόμης και διακρινόταν σ' όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις για την γενναιότητά του και την ανδρεία του.
Παρ' όλη τη δόξα όμως και τις τιμές δεν αρνήθηκε να θυσιάση τα πάντα και να ομολογήση με παρρησία ενώπιον του αυτοκράτορος και πολλών αρχόντων την πίστη του στο Χριστό. Υπέμεινε βασανιστήρια πολλά και φρικτά που στο τέλος τον ανέδειξαν Μεγαλομάρτυρα.

περισσότερα εδώ

Ποίημα για την Ανάσταση

Η Ανάσταση. Και γέμισε χαρά,
λουλούδισε η ψυχή μου σαν το κρίνο.

Κι ανοίγω της λαχτάρας τα φτερά,
ψηλά μες στης αυγής τα φωτερά
γαλάζιο ένα αστροφώς κι εγώ να γίνω.
 
Ανάσταση. Τα σήμαντρα χτυπούν.
Κι όλα τα δένδρα ανθίζουν πέρα ως πέρα.
Στον κόσμο αυτό ας μάθουν ν᾿ αγαπούν
όσοι το μίσος έσπειραν κι ας πουν
"Χριστός Ανέστη ετούτη την ημέρα".

Στέλιος Σπεράντσας (Σμύρνη 1888 - Αθήνα 1962)
λογοτέχνης και καθηγητής της Οδοντιατρικής

Ανάσταση (Στέλιος Σπεράντσας) Η Ανάσταση. Και γέμισε χαρά, λουλούδισε η ψυχή μου σαν το κρίνο. Κι ανοίγω της λαχτάρας τα φτερά, ψηλά μες στης αυγής τα φωτερά γαλάζιο ένα αστροφώς κι εγώ να γίνω. Ανάσταση. Τα σήμαντρα χτυπούν. Κι όλα τα δένδρα ανθίζουν πέρα ως πέρα. Στον κόσμο αυτό ας μάθουν ν᾿ αγαπούν όσοι το μίσος έσπειραν κι ας πουν “Χριστός Ανέστη ετούτη την ημέρα”. Στέλιος Σπεράντσας (Σμύρνη 1888 – Αθήνα 1962) Στέλιος Σπεράντσας – Ποιήματα Η Λαμπρή Νάτην η λαμπρή με τα λουλούδια. κόψετε παιδιά την πασχαλιά κι όλα με χαρές και με τραγούδια τρέξετε ν᾿ αλλάξωμε φιλιά. Σήμαντρα γλυκά βαρούν ακόμα και μοσχοβολούν οι εκκλησιές, μόσχος τα φιλιά στο κάθε στόμα, τα φιλιά της άνοιξης δροσιές. Πάμε να στρωθούμε στο χορτάρι και τ᾿ αρνί μας ψήνεται σιγά. Και με της Ανάστασης τη χάρη φέρτε να τσουγκρίσουμε τ᾿ αυγά.

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/938, Ἀντίβαρο

Τα παιδιά ψάλλουν: Ανάστα ο Θεός

Ανάστα ο Θεός, κρίνον την γην,
ότι συ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις έθνεσι

Ανάστα ο Θεός- Πρώτη Ανάσταση Μ.Σάββατο πρωί.
Πειραματικό μουσικο γυμνάσιο και λύκειο Παλλήνης.

Μεγάλη Παρασκευή: «Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα…»

Ημέρα δακρύων και πένθους για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, που πιστεύουν στον Χριστό Εσταυρωμένο.

Τα τριάντα τρία χρόνια της ζωής του Χριστού πάνω στη γη και μάλιστα τα Άγια Πάθη Του, απασχόλησαν, προ πολλού, το χριστιανικό κόσμο. Η λαϊκή φαντασία, επώνυμη και ανώνυμη, έπλεξε πολλούς θρύλους και παραδόσεις είτε σε πεζό είτε σε ποιητικό λόγο.

Έτσι, πολλά νεοελληνικά ποιήματα και εκκλησιαστικοί ύμνοι αναφέρονται στα φριχτά πάθη και ιδιαίτερα στη Σταύρωση του Χριστού. Είναι ποιήματα που διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα και διασώθηκαν μέχρι σήμερα.  
Πολλά από αυτά έχουν τη μορφή μοιρολογιού, όπως λ.χ. το πασίγνωστο «Μοιρολόγι της Παναγιάς» (Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα…), που εξιστορεί με ποιητικό τρόπο την επί του Γολγοθά Σταύρωση του Χριστού και τον πόνο της Μητέρας Παναγίας. 

Και είναι γνωστό πως στα παλαιότερα χρόνια, απλοϊκές μαυροφορούσες γυναίκες, κατά την ημέρα της Αγίας και Μεγάλης Παρασκευής, το τραγουδούσαν με σκοπό μοιρολογιού, όταν στόλιζαν τον Επιτάφιο, όπως συμβαίνει, ακόμα και σήμερα, σε πολλά χωριά της Μάνης.
Γενικά, τα συναισθήματα που δημιουργούν τα θρηνώδη αυτά ποιήματα είτε είναι δημοτικά είτε επωνύμων ποιητών, είναι πένθιμα και μελαγχολικά. Ξεχωρίζει σ’ αυτά ο πόνος, η λύπη, η οδύνη και ο σπαραγμός, κυρίως της Παναγίας και των άλλων γυναικών.

Και η μελαγχολική διάθεση δεν δημιουργείται μόνο από τα γεγονότα που προηγήθηκαν της Σταύρωσης του Σωτήρος Χριστού, αλλά και από τις περιγραφές καιρικών συνθηκών και παραδόξων ουρανίων φαινομένων, που παρατηρούνται κατά την ημέρα της Σταύρωσης. (Μαύρος ουρανός, μαύρη μέρα, βροντές, αστραπές, ουρανός θαμπός, άστρα βουρκωμένα, ταραχές μεγάλες, σκοτείνιασμα ηλίου, πάσα η κτίση τρέμει, τα θεμέλια της γης δονούνται, του ναού το καταπέτασμα σχίζεται από πάνω έως κάτω, βράχοι ξεκολλούν, μνημεία ανοίγονται και νεκροί εκ των τάφων ανασταίνονται). Αλλά και από τη λύπη και την ταραχή των εμψύχων (άγγελοι, αρχάγγελοι, όλοι μαυροφορούν και όλοι σήμερα πάνε κι έρχονται στις Παναγιάς την πόρτα). Τα πάντα συμπάσχουν με τον «κτίσαντα τα πάντα».

Μεγάλη Παρασκευή. Ημέρα κατά την οποία τα εκατομμύρια των Ορθοδόξων Χριστιανών γονατίζουν προ του Σταυρού του Χριστού ευλαβικά, για να προσκυνήσουν τον Εσταυρωμένο Χριστό και να του προσφέρουν τη λατρεία τους και την ολόψυχη αφοσίωσή τους. Αλήθεια, πόσες καρδιές αυτήν την ημέρα δεν συγκλονίζονται από σφοδρά και άγια αισθήματα και πόσοι στεναγμοί δεν εξέρχονται για την αγάπη του Εσταυρωμένου Χριστού, φέρνοντας στη μνήμη μας τους προφητικούς εκείνους λόγους του Ησαϊα: «Ούτος τας αμαρτίας ημών φέρει και περί ημών οδυνάται και ημείς ελεγισάμεθα αυτόν εν πόνω και εν πληγή και εν κακώσει!».

Μεγάλη Παρασκευή! Ημέρα δακρύων και πένθους για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, που πιστεύουν στον Χριστό Εσταυρωμένο. Ημέρα ιεροτάτων αναμνήσεων για όλους, όσοι προσβλέπουν επί του Σταυρού γυμνόν και καθημαγμένον τον Υιόν της Παρθένου και πιστεύουν ότι Αυτός είναι ο επαγγελόμενος Μεσσίας, ο Λυτρωτής και Σωτήρας του κόσμου.
Ας γονατίσουμε κι εμείς σήμερα προ του Σταυρού και ας φέρουμε στα χείλη μας, με όλη την ευλάβεια που πρέπει να μας χαρακτηρίζει, τούτους τους ειλικρινείς λόγους: «Ευδόκησε, Εσταυρωμένε Λυτρωτή, να σε αγαπήσουμε ως τον αιώνιο και αληθινό Σωτήρα και ποτέ να μην ξεχάσουμε τα αθάνατα εκείνα λόγια Σου:
«Εγώ εις τούτο γεγέννημαι και εις τούτου ελήλυθα εις τον κόσμο, ίνα μαρτυρήσω τη αληθεία».

laosver

Γιατί μαμά αυτή τη βδομάδα τη λέμε Μεγάλη;

Αναγνωστικό Β' Δημοτικού 1963

.

- Πότε κιόλας ἐπέρασεν η Σαρακοστή; Πότε ἔφθασεν ἡ Μεγάλη ῾Εβδομάδα; Καθόλου δὲν ἐκατάλαβα, εἶπεν ἡ μητέρα στὴ Δαφνούλα καὶ στὸν Κωστάκη, τὰ παιδιά της

Ἡ Δαφνούλα τὴν ἐρώτησε:

- Γιατί, μητέρα, αὐτὴ τὴν ἑβδομάδα τὴν λέγομε Μεγάλη;

- Γιατί, παιδί μου, τὶς ἡμέρες αὐτὲς ἔπαθε πολλὰ ὁ Χριστὸς ἀπὸ κακοὺς ἀνθρώπους καὶ στὸ τέλος τὸν ἐσταύρωσαν.

Τὴν ὥρα ἐκείνη κάτω στὸ δρόμο τὰ παιδιὰ ἐχαλοῦσαν τὸν κόσμο ἀπὸ φωνές. Ἦταν ὁ Φώτης, ὁ Ἀλέκος καὶ ἄλλα γειτονόπουλα αὐτά, ποὺ ἐφώναζαν. Τί γέλια! Τί ξεφωνητά!Τί κακό!

Εἰς τὴν μητέρα ἐφάνηκε πολὺ ἄπρεπο αὐτό. Τέτοια ἡμέρα λυπητερὴ νὰ φωνάζουν τὰ παιδιὰ τόσο! Κατέβηκε γι’ αὐτὸ κάτω καὶ τοὺς εἶπε μερικὲς κουβέντες πολὺ φρόνιμες:

- Ἄν εἴχατε, παιδιά μου, στὸ σπίτι σας κάποιον δικό σας νὰ ὑποφέρῃ, θὰ ἐκάνατε ὅ,τι κάνετε τώρα; Θὰ ἐγελούσατε, θὰ ἐτρέχατε, θὰ ἐγεμίζατε τὸν κόσμο ἀπὸ ξεφωνητά;

Τὰ παιδιὰ δὲν ἤξεραν γιατί τοὺς ἔλεγε αὐτὰ καὶ ἐκοίταζαν σιωπηλά. Μονάχα ὁ Τάκης τῆς εἶπε:

- Μὰ ἐμεῖς δὲν ἔχομε κανένα δικό μας νὰ ὑποφέρῃ. Γιατί νὰ μὴ γελοῦμε καὶ νὰ μὴ φωνάζωμε;

- Καὶ ὅμως, παιδιά μου! Ἔχομε κάποιον πολὺ δικό μας, ποὺ ὑποφέρει! Ἔχομε τὸ Χριστό μας. Ὅλη αὐτὴ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα ὑποφέρει, βασανίζεται, σταυρώνεται. Ἐμεῖς, σὰν Χριστιανοί, δὲν εἶναι σωστὸ νὰ μὴν νοιώθωμε τὸν πόνο του. Αὐτὸς γιὰ μᾶς ἐσταυρώθηκε.

Ἡ μητέρα δὲν τοὺς εἶπε ἄλλο τίποτε καὶ ἀνέβηκε πάλι στὸ σπίτι. Τὰ παιδιὰ ὅμως ἐκατάλαβαν τὸ σφάλμα τους καὶ ἐσιώπησαν. Ὁ Ἀλέκος  μάλιστα, ποὺ ἧταν ἀπ᾽ ὅλους μεγαλύτερος, ἐλυπήθηκεν ἀκόμη πιὸ πολύ.

- Ἀλήθεια, παιδιά: Ἔπρεπε νὰ τὸ συλλογισθοῦμε καὶ μόνοι μας αὐτό. Δὲν εἶναι σωστὸ νὰ κτυποῦν οἱ καμπάνες, νὰ ἔχωμεν ἀγρυπνίες, νὰ  εἶναι Μεγάλη Ἑβδομάδα κι ἐμεῖς νὰ ξεφωνίζωμε. Ὄλες αὐτὲς τὶς ἅγιες ἡμέρες πρέπει νὰ εἴμεθα προσεκτικοί. Νὰ πηγαίνωμε στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ παρακολουθοῦμε μὲ εὐλάβεια τὶς ἱερὲς τελετές. 

πηγή: kapodistrias